czuję się wolna.
wolna od wszelkich złych emocji.
wolna od syfu, który był
ciągle dążę do perfekcji w swoim życiu, chcę robić to, co naprawdę powinnam robić, a nie to, co muszę.
chcę mocniej wszystko czuć.
mocniej kochać.
mocniej wiązać się z ludźmi.
mocniej wziąć się za siebie.
czuję się dobrze.
nie mam tak wielu zmartwień, co prawda jakieś są.
raz mniejsze, raz większe.
mam go
co prawda, posiadanie kogoś takiego jest z wielu względów męczące, to jednak jeden uśmiech, który widzę kiedy patrzy mi w oczy oddaje milion złych sekund.
nie wiem czy kocham.
może tak, może nie
w zasadzie nie wiem czym jest miłość.
nadal gdzieś w środku pozostaję zimną socjopatką.
może jednak powinnam zostać tym lekarzem? kto wie, może byłabym kimś naprawdę świetnym w tym fachu.
nie mam okularów i w zasadzie niewiele widzę co piszę. piszę na pamięć.
na pamięć.
na wolność.
na uśmiech.
na smutek.
zrobiłam kolejny tatuaż.
peace.
środa, 15 lutego 2017
sobota, 21 stycznia 2017
od czego warto zacząć?
długi czas zbierałam się, aby od nowa coś tu napisać.
nie jestem do końca pewna czy blogowanie to aby na pewno coś co mi się uda.
niby fajnie jest z siebie wszystko wyrzucić, podzielić się zdaniem na różne tematy, ale z drugiej strony będąc osobą bardzo charakterną i nielubiącą monotoni może to być dla mnie nudne.
zobaczymy.
chciałam zacząć pisać, bo ostatnio mam mega dużo przemyśleń.
sporo się pozmieniało.
ludzie się zmienili, ja się zmieniłam, stan majątkowy nadal nie (jestem biedną nastolatką), stan serca może troszkę drgnął, natomiast stan czasu stał się niczym coś abstrakcyjnego.
nie mam czasu!
totalnie.
cierpię na brak wszystkiego, brak zdrowia, chęci do życia, czasu.
łączy się to z tegorocznym egzaminem dojrzałości, do którego muszę podejść.
nie wiem, nie czuję się na siłach, mam wrażenie, że to nie mój moment.
przecież niedawno miałam 7 lat i szłam do pierwszej klasy podstawówki, trzymałam się za rękę z kolegą z klasy, aby się nie zgubić.
dzisiaj mam równo 100 dni do matury, za dwa tygodnie studniówka, a ja jedyne czego jestem pewna to tego, że umrę.
nie powinno to tak wyglądać.
mam prawie dziewiętnaście lat, a już muszę decydować o mojej przyszłości.
a co jeśli mi się znudzi i za pół roku powiem 'ha, nie, to nie jest to czego szukam'
nie podoba mi się ta część mojego charakteru.
niecierpliwa, chcąca sukcesów, niepotrafiąca usiedzieć w miejscu i baaaardzo, ale to bardzo znudzona monotonnymi rzeczami.
no nie wiem, na dzisiaj tylko chcę powiedzieć, że wracam, nie wiem czy będę to pisać sama dla siebie, czy jednak znajdzie się tu ktoś kto będzie to czytał.
wracam, nie wiem jak na długo tu zostanę i nie wiem co tu jeszcze będę pisać.
idę się poprzygnębiać tym, że za 100 dni usiąde w ławce z arkuszem i długopisem w ręku mając nadzieję, że nie przekreślę swojego życia w 3 dni.
do kiedyś tam.
nie jestem do końca pewna czy blogowanie to aby na pewno coś co mi się uda.
niby fajnie jest z siebie wszystko wyrzucić, podzielić się zdaniem na różne tematy, ale z drugiej strony będąc osobą bardzo charakterną i nielubiącą monotoni może to być dla mnie nudne.
zobaczymy.
chciałam zacząć pisać, bo ostatnio mam mega dużo przemyśleń.
sporo się pozmieniało.
ludzie się zmienili, ja się zmieniłam, stan majątkowy nadal nie (jestem biedną nastolatką), stan serca może troszkę drgnął, natomiast stan czasu stał się niczym coś abstrakcyjnego.
nie mam czasu!
totalnie.
cierpię na brak wszystkiego, brak zdrowia, chęci do życia, czasu.
łączy się to z tegorocznym egzaminem dojrzałości, do którego muszę podejść.
nie wiem, nie czuję się na siłach, mam wrażenie, że to nie mój moment.
przecież niedawno miałam 7 lat i szłam do pierwszej klasy podstawówki, trzymałam się za rękę z kolegą z klasy, aby się nie zgubić.
dzisiaj mam równo 100 dni do matury, za dwa tygodnie studniówka, a ja jedyne czego jestem pewna to tego, że umrę.
nie powinno to tak wyglądać.
mam prawie dziewiętnaście lat, a już muszę decydować o mojej przyszłości.
a co jeśli mi się znudzi i za pół roku powiem 'ha, nie, to nie jest to czego szukam'
nie podoba mi się ta część mojego charakteru.
niecierpliwa, chcąca sukcesów, niepotrafiąca usiedzieć w miejscu i baaaardzo, ale to bardzo znudzona monotonnymi rzeczami.
no nie wiem, na dzisiaj tylko chcę powiedzieć, że wracam, nie wiem czy będę to pisać sama dla siebie, czy jednak znajdzie się tu ktoś kto będzie to czytał.
wracam, nie wiem jak na długo tu zostanę i nie wiem co tu jeszcze będę pisać.
idę się poprzygnębiać tym, że za 100 dni usiąde w ławce z arkuszem i długopisem w ręku mając nadzieję, że nie przekreślę swojego życia w 3 dni.
do kiedyś tam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)